Vandaag bleven we in Sheung Shui want had te maken met dat me neef vandaag ging vertrekken naar Amsterdam.
Het was ook de laatste dag dat ik met me neef kon zijn.
We gingen in de ochtend yamcha in zo''n sjiek restaurant.
Eten was zeker lekker vooral die dim sums die echt vers zijn.
Na het eten ging me neef naar z'n eigen huis om alvast in te pakken en ik ging ook maar naar me huis,want ik was van plan om me kleren te gaan wassen...
Het wassen van me kleren was echt vermoeiend ,na veel schrob werk hing ik me kleren aan zo'n rek en die rek was buiten bij het balkon.
Ik was bang dat me kleren naar beneden zou vallen of weg zou waaien want ik woon namelijk op de 10e etage.
Maar gelukkig waaide het ook niet zo hard maar het wordt wel kouder en kouder wat ik ook voor het eerst mee maak hier in Hong Kong.
Rond 7 uur werd ik gebeld voor om te eten.
Die restaurant was gelegen vlak voorbij me huis en had nooit geweten dat er een restaurant in een afgelegen hoek zat.
Er waren heel veel keuzes maar toch had ik gekozen voor kerrie kip met rijst.
Was niet slecht maar na het etentje was het zo'n beetje tijd., want me neef moest weg. =(
Ik bracht hem tot aan taxi met me familie leden en natuurlijk is het veel minder dat hij dan weggaat ., want had al die tijd elke dag met hem afgesproken en vanaf nu moet ik dan maar zelf me planning gaan maken dus je kan zeggen MY REAL SOLO JOURNEY BEGINS NOW!!.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Intro..
Ik heb deze blog aangemaakt omdat ik met een speciaal gevoel naar HK ga .
Het is niet de bedoeling dat ik naar HK ga om te genieten.
Maar het is voor mij erg vervelend wat er de laatste keer tijd bij mij is gebeurd.Had eerst me enkelbanden gescheurd tijdens het basketballen.
Niet veel later had ik een aandoening aan me linkeroog.Na vele onderzoeken had de arts vastgesteld dat ik een netvliesloslating had.
Om eerlijk te zijn schrok ik niet want ik zag het zo'n beetje aankomen.
Me zicht was al vervaagd en begon ook beeldvervorming te zien.Toen ik naar tv keek zag ik dus dat bijvoorbeeld andermans gezicht scheef stond en dat is natuurlijk wat niet normaal is.
Tenslotte heb ik dus te horen gekregen dat ik onder het mes moet.Me hart ging echt kloppen en van binnenin raakte ik in paniek maar ik liet het niet echt merken.Ik kon kiezen voor plaatselijke verdoving of onder narcose.
Arts zei tegen mij hoe eerder hoe beter maar voor narcose moest ik wel 1 dagje langer wachten dus had toch maar besloten om plaatselijke verdoving te kiezen.
Op die dag van de operatie was alles nieuw voor me en was ook plotseling.Enige wie bij me was was mijn moeder.Ze zei tegen mij dat ik niet bang hoeft te zijn en natuurlijk moet ik ook niet bang zijn.
Tijdens de operatie moest ik 2 uurtjes lang op een stoel gaan liggen.Ik kreeg een doek om me hoofd heen behalve me linker oog.Ik zag verdovings naalden allemaal voorbij vliegen en voelde echt de pijn achter me oogkast dat ze bezig waren.Ik zei tegen mezelf Kenny BE STRONG!! ik wou echt hard schreeuwen van de pijn maar ik deed het slechts op z'n zachts.
Verder wil ik er niet meer op in maar het was erg vreselijke en pijnlijke operatie.Die arts zei ook nog tegen mij dat het niet zo pijnlijk was maar het bleek dus dat wel het geval was.Na me operatie werd ik door me pa opgehaald en ging vervolgens met een ooglap bedekt op me linkeroog naar huis.Ik kreeg achteraf ook van arts te horen dat ik 1 week lang op me linkerzij moest liggen.Het was echt een zware en hectische periode wat ik nooit natuurlijk zal vergeten maar soms vraag ik mezelf af vanwaar die bad luck??.
Het is niet de bedoeling dat ik naar HK ga om te genieten.
Maar het is voor mij erg vervelend wat er de laatste keer tijd bij mij is gebeurd.Had eerst me enkelbanden gescheurd tijdens het basketballen.
Niet veel later had ik een aandoening aan me linkeroog.Na vele onderzoeken had de arts vastgesteld dat ik een netvliesloslating had.
Om eerlijk te zijn schrok ik niet want ik zag het zo'n beetje aankomen.
Me zicht was al vervaagd en begon ook beeldvervorming te zien.Toen ik naar tv keek zag ik dus dat bijvoorbeeld andermans gezicht scheef stond en dat is natuurlijk wat niet normaal is.
Tenslotte heb ik dus te horen gekregen dat ik onder het mes moet.Me hart ging echt kloppen en van binnenin raakte ik in paniek maar ik liet het niet echt merken.Ik kon kiezen voor plaatselijke verdoving of onder narcose.
Arts zei tegen mij hoe eerder hoe beter maar voor narcose moest ik wel 1 dagje langer wachten dus had toch maar besloten om plaatselijke verdoving te kiezen.
Op die dag van de operatie was alles nieuw voor me en was ook plotseling.Enige wie bij me was was mijn moeder.Ze zei tegen mij dat ik niet bang hoeft te zijn en natuurlijk moet ik ook niet bang zijn.
Tijdens de operatie moest ik 2 uurtjes lang op een stoel gaan liggen.Ik kreeg een doek om me hoofd heen behalve me linker oog.Ik zag verdovings naalden allemaal voorbij vliegen en voelde echt de pijn achter me oogkast dat ze bezig waren.Ik zei tegen mezelf Kenny BE STRONG!! ik wou echt hard schreeuwen van de pijn maar ik deed het slechts op z'n zachts.
Verder wil ik er niet meer op in maar het was erg vreselijke en pijnlijke operatie.Die arts zei ook nog tegen mij dat het niet zo pijnlijk was maar het bleek dus dat wel het geval was.Na me operatie werd ik door me pa opgehaald en ging vervolgens met een ooglap bedekt op me linkeroog naar huis.Ik kreeg achteraf ook van arts te horen dat ik 1 week lang op me linkerzij moest liggen.Het was echt een zware en hectische periode wat ik nooit natuurlijk zal vergeten maar soms vraag ik mezelf af vanwaar die bad luck??.
Go on 'nd on, my friend ;)
BeantwoordenVerwijderenEen lekker rustig dagje is ook wel goed, ff uitrusten. Had je geen wasknijpers? =P en hoezo met de hand wassen? Bijna alle kleding kan toch wel in de wasmachine? Hmm maar goed, dan heb je dat ook gedaan ;)
BeantwoordenVerwijderenSolo Journey!!